Op deze plek ben ik altijd heel veel geweest tijdens de training van JPF. Hier startte mijn traject bij JPF toen het werd aangemeld.
Ik kwam daar in een hele donkere tijd aan, waarin ik het heel moeilijk had. Uiteindelijk heeft deze plek mij echt meer levensvreugde en meer gezelligheid gebracht. Ik heb hier heel veel mensen mogen ontmoeten.
Voordat ik bij JPF begon, was mijn leven eigenlijk een soort isolement. Ik zat heel veel thuis. Ik zag bijna geen vrienden of familie meer. Ik durfde ook niet over heel veel moeilijke onderwerpen te praten.
Ik zat in het begin van mijn schulden nog op school. Daar ben ik uiteindelijk ook mee gestopt. Op een gegeven moment ga je thuis steeds meer isoleren en ben je heel veel niet meer onder de mensen. Daardoor durfde ik ook niet meer met mensen te praten en bezocht ik veel drukke plekken niet meer.
En ja, dat was gewoon… Ik kijk daar niet heel graag meer aan terug.
We zien helaas steeds vaker jongeren met grote schulden. Dat kan natuurlijk komen door niet zo handige financiële beslissingen in de jeugd van jongeren, door dingen die ze fout hebben gedaan of door de omstandigheden waar ze vandaan komen. Maar wat we helaas steeds vaker zien, is dat jongeren door de kosten van boodschappen, energie en huur in de schulden komen.
Heel veel jongeren zitten constant op hun telefoon, veel op social media, en krijgen daar een beeld voorgeschoteld dat niet reëel is. Ze maken echt flinke kosten om aan een beeld te voldoen dat eigenlijk niet de werkelijkheid is. Daarbij kopen ze dingen op afbetaling, bijvoorbeeld via AfterPay, of gaan ze leningen aan. Daardoor lopen ze helemaal vast.
Door omstandigheden heb ik vroeger niet zo goed geleerd om met negatieve emoties om te gaan. Als ik last had van negatieve emoties, ging ik dat uit de weg of probeerde ik dat te onderdrukken.
Dat uitte zich uiteindelijk toen ik 15 werd in problemen met alcohol. Naarmate ik ouder werd, werd het eigenlijk alleen maar van kwaad tot erger. Ik had er nooit over nagedacht om therapie te zoeken, omdat het binnen mijn familie en vriendenkring een beetje taboe was. Niemand deed dat, dus ik dacht er ook niet echt over na.
Maar als je daar niet mee dealt, worden die problemen natuurlijk een stuk erger naarmate je ouder wordt.
Uiteindelijk ben ik op mezelf gaan wonen, nadat ik een studie had afgerond, in een studentenhuis. Dan moet je natuurlijk je huur betalen en voor andere zaken, zoals je eigen eten, zorgen.
Maar inmiddels had ik zo’n leefstijl ontwikkeld dat al mijn geld opging aan alcohol, tabak en andere verdovende middelen. Toen ik uiteindelijk op mezelf ging wonen, werden die schulden alleen maar meer. Tot het punt dat ik, ondanks dat ik altijd heel veel heb gewerkt, bijna een jaar huurachterstand had opgelopen.
Ik had toen meer dan een half jaar mijn verzekeringen niet betaald. Bij andere instanties had ik schulden. Ik had kleine leningen die je bij bedrijven kunt afsluiten en leende van bekenden, zonder daar ooit echt de consequenties van in te hoeven zien.
Tot die tijd was er in ieder geval nooit iemand die tegen mij zei, of een brief naar mij stuurde van: “Hé, waar ben je mee bezig? Dit is heel gevaarlijk.”
Ik durfde er natuurlijk niet over te hebben met familie en vrienden. Het is gewoon heel spannend en je schaamt je ogen uit je kop natuurlijk als je zoveel schulden hebt gemaakt. Dus ik durfde daar geen hulp bij te zoeken en ik durfde het er niet over te hebben.
Totdat ik uiteindelijk in mijn studentenhuis regelmatig deurwaarders aan de deur kreeg. Ik had dus bijna een jaar mijn huur niet betaald.
Wanneer de huisbaas op bezoek kwam, stopte ik mezelf op mijn kamer of ging ik de deur uit. Ik dacht: oké, hij komt eraan, dan moet ik wegwezen, want anders krijg ik hem aan de deur.
Ik kon eigenlijk niet meer slapen door de stress die ik had. Bijna iedere week stond er wel een deurwaarder aan de deur. Op een gegeven moment werd er zelfs gedreigd dat ik op straat gezet zou worden, omdat ik bijna een jaar mijn huur niet had betaald.
Dat alles zorgde echt voor slapeloze nachten en uiteindelijk ben ik daardoor in de Ziektewet terechtgekomen.
JPF is een integrale aanpak waarin coaching, schuldregelen en budgetbeheer zitten.
Het verschil daarin is dat we niet alleen de schulden regelen, maar juist kijken naar het perspectief en het bredere perspectief van de jongeren. Op alle leefgebieden ga je inzoomen en kijken: wat heeft die jongere nou echt nodig?
Je gaat vooruitkijken met de jongere. Tegelijkertijd creëer je rust door een stuk van de schuld over te nemen.
Binnen JPF komt een saneringskrediet. Een jongere kan het saneringskrediet terugbetalen. Mochten ze al stappen hebben gemaakt naar werk en gaat het hartstikke goed, dan kijken we ook naar de maatschappelijke tegenprestatie.
Bij de maatschappelijke tegenprestatie kijken we ook naar het perspectiefplan van een jongere. Sluit het daarop aan? Kan het in het verlengde liggen van waar de jongere al mee bezig is?
Zo brengen ze dus echt iets terug. Zo kunnen ze bijvoorbeeld ook weer nieuwe jongeren helpen om te voorkomen dat die in de schulden komen.
De eerste keer dat ik naar JPF ging, was wel heel spannend, omdat alles in kaart wordt gebracht. Ik moest over mijn schulden vertellen en hoe dat gebeurd was. Dat vond ik heel erg confronterend, puur omdat ik een soort gevoel had van falen. Dat het aan mij lag, dat ik de schuldige was, terwijl ik aan een aantal schulden niets kon doen.
Toen ik hier kwam, werd ik eigenlijk in een warm bad ontvangen. Ik werd heel fijn ontvangen: heel lief en vriendelijk. Als ik eventjes ergens niet over wilde praten, mocht dat ook. Later op de dag of later in de week werd dat weer besproken.
Ik voelde me daardoor meteen vertrouwd. Mijn schulden zijn er, daar kan ik nu niks aan doen, maar nu is het kijken naar hoe we het op gaan lossen. En dat hebben ze echt wel heel goed gedaan.
Ik ben nooit zo’n prater geweest. Vanuit mijn familie werd dat ook niet heel snel gedaan. Zij hebben mij echt wel geleerd om daarover te praten en dat het er mag zijn.
Ook omdat het natuurlijk een heel groot probleem is bij heel veel jongeren. Ik ben niet de enige, maar ik dacht wel dat ik de enige was.
Ik denk dat als ik niet een JPF-traject zou zijn gekomen, ik misschien op straat zou komen te staan of sowieso nog verder in de schulden was gekomen. Misschien had ik wel andere keuzes gemaakt met mijn eigen leven.
Dat zorgt echt wel voor een hele grote depressie en een hele grote onzekerheid. Je weet gewoon niet meer waar je terecht kunt en hoe je het zelf op kunt lossen.
JPF is een integrale aanpak die al bewezen is en in meerdere gemeenten actief is. Je hoeft het wiel dus niet zelf opnieuw uit te vinden, want het moet een aanpak op maat zijn van deze jongeren.
JPF is ontstaan uit het feit dat de reguliere trajecten voor jongeren niet werkten op bepaalde vlakken. Deze aanpak op maat helpt echt. Je ziet zowel op korte als op lange termijn effecten, waardoor jongeren langdurig uit de schulden kunnen blijven en weer vooruit kunnen.
Dat levert iedereen iets op. Het levert de gemeente iets op, de jongeren zelf en de overheid. Op de lange termijn ga je de effecten zien, dat er geen terugval is en dat het financieel gewoon voor alle partijen beter is.
De jongeren staan weer op hun plek.
De stichting biedt heel veel. Er zijn kennissessies waarbij professionals vanuit alle gemeenten bij elkaar komen. Daarbij kunnen we regelmatig veel kennis delen en van elkaar leren.
Er is een monitoringssysteem, een effectmonitor. In de effectmonitor kun je goed in kaart krijgen: wat werkt er, wat kost het en wat levert het op? Dat werkt heel erg goed.
Je hebt ook een online community waar je casuïstiek of dingen waar je tegenaan loopt kunt bespreken. Dat is echt een meerwaarde, omdat je netwerk veel en veel groter wordt.
Er is een handige website en je hebt de toolbox, waarin heel veel documenten staan: contracten, communicatie-uitingen en wat je eigenlijk nodig hebt. Ook hoe je het richting beleid kunt vertalen. Alles zit daar eigenlijk in.
Uiteindelijk ben ik dus bij JPF terechtgekomen en daar ben ik echt enorm blij mee. Dankzij JPF heb ik de rust gekregen om voor het eerst in mijn leven eens een keer stil te staan bij: wat gebeurt er nou allemaal en hoe kan ik dat oplossen?
Met de begeleiding die ik toen van JPF kreeg, ben ik rustig aan kunnen gaan werken in de creatieve sector. Dat is iets wat ik eigenlijk altijd al had gewild, want daar heb ik een studie in gevolgd. Maar ik durfde dat eigenlijk nooit, door een enorm laag zelfvertrouwen en alles wat er op dat moment in mijn leven was gebeurd.
JPF heeft mij dus de kans geboden en mij in contact gebracht met mensen in de creatieve sector, waar ik eigenlijk een soort van re-integratie direct kon volgen.
Dat heeft mij zoveel zelfvertrouwen gebracht in mijn kunnen. Ik kon wat ik had geleerd, eigenlijk ook echt. Wat ik voorheen niet had verwacht.
Uiteindelijk heb ik twee jaar op een mbo-school lesgegeven in mijn vakgebied. Ik heb mijn eigen bedrijf opgericht en ik heb nu uiteindelijk een eigen woning en geen schulden meer.
Ik ben financieel enorm gelukkig. Dat is eigenlijk iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden toen ik Maarten en Mirte voor het eerst zag.
En dat is eigenlijk net als met veel andere jongeren die binnenkomen in het traject. Ik zag ze tijdens een training voor het eerst en dan zie je dat hun dagen gewoon gedomineerd worden door stress. Ze slapen slecht, ze zijn eigenlijk als het ware aan het overleven en soms al heel lang, ook door een stukje schaamte.
Op het moment dat ze dan binnenkomen en je die rust gaat creëren, zie je dat ze weer terug kunnen naar vooruitkijken naar het perspectief. Ze kijken weer vooruit en vanuit daaruit gaan ze weer naar voren bewegen.
Je ziet echt een hele grote verandering tijdens zo’n traject ontstaan.
Wat ik prettig vind aan het Jongeren Perspectief Fonds is dat we dezelfde missie hebben: jongeren weer perspectief geven in het leven. Er zit geen commercieel belang en geen winstoogmerk achter. Dus je bent echt voor die jongeren bezig.
Het is een ANBI-stichting. Daarmee kun je terugzien dat er geen winstoogmerk is, omdat het echt gericht is op jongeren en maatschappelijke meerwaarde.
Dat is denk ik belangrijk.
Tijdens de trainingen van het JPF ben ik in contact gekomen met een aantal organisaties die zich inzetten tegen schuldhulp en voor preventie, bijvoorbeeld op middelbare scholen.
Daarin vertel ik tegenwoordig mijn verhaal aan jongeren: “Goh, wat doen schulden met je? Dit is mijn verhaal. Zorg ervoor dat het niet jou overkomt.”
Ook bij hulpverleners en gemeenten, wethouders en andere betrokkenen vertel ik mijn verhaal.